دخترک جوجه کوچکی را که تازه دو سه روز بود از تخم بیرون آمده بود بین دست هایش گرفت.
_ سلام! اسمت چیه؟
جوجه در پاسخ "اسمت چیه" جوابی نداد؛
البته جواب داد اما دختر معنی جیک جیک های او را نمیفهمید.
کمی او را چرخاند و کامل تر نگاهش کرد.
_ من اسمت رو میزارم نوک حنا!
شاید جوجه در بین هم نوع های خودش اسم دیگری داشته
اما چون به آدمی برخورد که حرف او را نمیفهمید صاحب یک لقب جدید شد.......
امیدوارم منظورم رو درست رسونده باشم :)
هنرمند کشورمون رو حمایت کنید...
آیدین و ایمان توسلی لیاقت عشق و حمایت طرفداران رو دارن...:)
پرسید: چگونه ای؟
چگونه است حال دختری که یک روز درمیان از پدرش آرزوی مرگ بشنود؟؟؟
یکی به این مسئولین بگه بابا دانشگاهو مجازی نکنید من تازه داشتم امید به زندگی پیدا میکردم تازه زندگیم یکم جالب شده بود....
میشینم کف اتاق گریه میکنم بخدا یعنی چیییی (T_T)
این روزها چشم نوازی وجود ندارد
هرچه که میبینم روح خراشی بیش نیست...:)
نفس باد صبا چند صباحی ست که آغشته به غم است. بوی بغض میدهد، بوی اشک می دهد. رنگ آه دارد. انگار به نفس زدن افتاده. نفس هایش بریده بریده شده. انگار سینه اش به تنگ آمده. انگار کسی استخوان هایش را زیر پا له میکند.
حق دارد! هرچه پیشتر میدید عشق بود و زیبایی، پیغام آور و نامه رسان عاشقان بود. قبلا خبر میرد از دختر دهقان که کوزه به دوش به لب چشمه رفته برای پسرک چوپان؛ خبر باران میبرد برای کشاورز چشم انتظار؛ خبر نوروز میبرد برای مردم ایران. ولی حالا خبر پرپر شدن یک گل میبرد برای باغبانش. خبر میبرد برای مردمان از نامردمان روزگار. از عهدشکنان. از آنهایی که ادعای دادخواهی داشتند و حالا بیداد میکنند.
باد صبا خسته شده از مظلوم کشی از برادر کشی از خواهر کشی. از قانون جنگل گریه میکند!! از اینکه قوی می ماند و ضعیف میمیرد. غصه میخورد به حال آنانی که ضعیف نیستند و ضعیف نگه شان داشته اند.
نفس باد صبا از سرزمین عجایب میگذرد؛ از اینجا. جایی که در آن دزدها نگه دارنده سرمایه مردم اند. جایی که در آن جاهلان به عزت و عاقلان به خفت نشسته اند. جایی که یا آنطور که میخواهند باید باشی یا اصلا نباشی...
باد صبا! اینجا سرزمین عجایب است! جایی که در آن اگر صدقه را در سطل آشغال بیندازی زودتر به دست نیازمندش میرسد...:)
باد صبا از سرزمین عجایب بگذر و با نفس گرمت این دردها را روایت کن و بگو که باز هم مثل گذشته شاداب میشویم. بگو که باز خبر خوش می آوری. بگو که :
نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد
عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایش نگران خواهد شد...
#گریه_قلم
1401/11/24
زنگ انشا...:))
عده ای هستن که فکر میکنن اگر امریکا کشور رو بگیره گل و بلبل میشه....
نمیدونم میدونن استعمار چیه؟ سرباز امریکایی با لگد در خونه هاشونو نشکسته عزیزانشون رو از مو بگیره بکشه بیرون که از قدرت و اقتدار امریکا حرف میزنن...:)
ظاهرا عراق و افغانستان رو ندیدن...
همه داغدار هموطن های کشته شدمونیم. هممون پایان ظلم های آقا و آقازاده ها رو میخواییم.
ولی از دست گرگ به شغال پناه نمیبرن خدایی....
داداشم داشت برای مدرسه نشریه دیواری درست میکرد و نمیدونست باید طرح هاش رو چطوری رنگ کنه. منم مثل یه خواهر بزرگتر قهرمان به دادش رسیدم و با رژلب و سایه چشم و براش آرایشی طرح هاش رو رنگ کردم....
بره حالشو ببره :))))
در سرم دختر پیری عصبی میرقصد. اشتباه نکنید! پیر است اما سنش زیاد نیست. مویش را آسیاب نامردی جهان سفید کرده. گرد آرد استخوان دلش روی سرش نشسته وگرنه بیست ساله را چه به موی سفید؟! سنگ زیرین این آسیاب هم خودش بوده به همین جهت سالهاست که شهر بر روی سر من عربی میرقصد. این دختر خیلی وقت است دلش برای خانه تنگ شده. برای همانجا که نامش ازل است. چیز زیادی یادش نیست اما وقتی در دنیای تصوراتش به آن خانه کذایی فکر میکند باران خوشبویی جهانش را احاطه میکند. اما ناغافل میبینی این جهان با همه دغدغه هایش دارد زیر دست و پا لهش میکند؛ این جهان، این درد، این غم، این غصه، این زندگی دارد روی یک جمجمه یک وجبی میرقصد...!
#گریه_قلم
نیمه شب و پناه بر کنج عزلت و تنهایی دیرینه آدمیزاد...
صبر میکند و صبر میکند تا شب برسد و با سکوت کرکننده اش بفهماند که چقدر تنهایی...
کمی آهسته تر دنیا! سگ دنبالت گذاشته؟ یا جایی قرار عاشقانه داری که انقدر سریع میدوی؟!
هیچ حواست هست دست و پای تلاش های چند نفر را لگد کردی؟ حسابش دستت هست بال چندتا پروانه آرزو بین زنجیرهای دوچرخه ات گیر کرده؟
قصد و غرضت چیست؟ کمر همت بسته ای به غبار آلود کردن خنده هامان؟ چرا دنیا؟ چرا؟ پدرکشتگی داری؟
بیا کنارم بنشین دنیا...بگو کداممان دلت را رنجاندیم که اینطور افتاده ای روی دور تلافی؟ مدت هاست مجال نفس کشیدن به هیچ کس نداده ای. لحظه ای مهلت بده، نفسم را برده ای، به شلاق تو دربندم...
حداقل کاش یقین داشتم که در پایان این همه تندخویی هایت چند صباحی لبخند هم سهم مان میکنی...:)
#گریه_قلم
چند ماه پیش توی مغازه لوازم التحریر یه دفتر بدجوری چشمم رو گرفت انقدر که بدون فکر کردن فقط خریدمش...
اما هنور نمیدونم باید داخلش چی بنویسم؟!
دفتر خاطرات و دفتر شعر دارم...
میخوام توی اون چیزهای واقعا خاصی بنویسم اما نمی دونم دقیقا چی؟
ایده ای ندارید؟
من یه infpام:
i ینی درونگرا بودن. حالا واسه درونگرایی که تماس تلفنی کابوس شه بیا بگو الان تنها راه ارتباطیت با مردم تماسِ!!!!
خدایا شکرت :))))))))
غمم میگیره که
#گریه_قلم ها
و
چشم نواز ها
و
چالش هام رفتن صفحه های خیلی عقب...:)
اولین باری که آشپزی کردم ۱۲ ساله بودم. جدا دوسش دارم. تراپی محضه.
خیلی غذاها هست که دستور پختش رو بلدم اما چون موادش نیست و نمیشه پول رو
محض سرگرمی خرج کرد نپختمشون...:)
شاید اگه بعد از لیسانس بتونم برم سرکار بیشتر خودمو سرگرم آشپزی کنم.
فعلا کیک برنجی رو گذاشتم تو لیست ببینم میتونم خوب درستش کنم یا نه.
شیرینی نخودچی رو هم بدجوری دوست دارم درست کنم. خوشبختانه یه فامیل قناد داریم.
ازش بخوام بهم یاد میده.
به احتمال خیلی زیاد تابستون امسال خیاطی رو هم امتحان کنم.
قبلا از نقاشی بدم میومد اما الان شده جزو سرگرمی هام، خیاطی هم همینطوره. دوسش نداشتم
اما حالا میخوام امتحانش کنم...
داستانی که تازه داشت روی روال می افتاد با دانشگاه رفتنم روی زمین مونده...
خیلی برنامه ها براش داشتم و خیلی بابتش ناراحتم...
چون اولین باره که رسمی و یه جای مطمئن دارم یکی از سناریوهام رو منتشر میکنم.
البته یه خواننده بیشتر نداره :)
تا وقتی pdf بود چند نفری میخوندن اما حالا فقط یه نفره که مدام پیگیره. تازه همون یه نفرم با قطع شدن نت دیگه ندارم
تا وقتی نت ملی لغو نشه هم نمی تونم ادامه شو آپلود کنم...
فقط خداکنه ذوقش رو از دست ندم:)
با ذهنی که تا خرخره پر شده از دغدغه و سردردی که طبلکارانه از صبح یقه مان را گرفته وبلاگ را نگاه کردم. بین پیام های اخیرم گشتم و معلوم شد که خیلی وقت است نه قلمم گریه کرده و نه چیزی چشمم را نوازش داده.
دلم گرفت. از کی انقدر سرم شلوغ شد که دیگر بین تک مصراع هایم به دنبال موضوع انشا نگشتم؟
اثرات دانشگاه است یا.....؟
هرچه که هست خوشایند نیست. دوستش ندارم.
دلم از آن دست نوشتن هایی میخواهد که کاغذ را زیر سونامی کلمات، تند تند و بدخط، غرق و در نهایت کل برگه خط خطی شده را فوروارد کنم توی بیان و پشت بندش کامنت پشت کامنت بیاید....
کاش حداقل هنوز بچه مدرسه ایی بودم. لااقل توی مدرسه زنگ انشا داشتیم و برای پنج دقیقه هم که شده کل کلاس مجبور بود به چهار خط نوشته ننوشته مان گوش دهد....
#گریه_قلم
چه جالب نت قطعه اما اینجا وصل میشه
یکم به دور و بری ها اطلاع بدیم شاید بیان شلوغ بشه...
چند بار دیگه باید بابتش گریه کنم تا اون سفری که میخوام جور بشه؟
چند دفعه دیگه...؟
کمتر از ده روز به امتحانات پایان ترم مونده. جدا به همین راحتی ترم اول تموم شد. دیگه داریم از ترمک بودن درمیاییم...
خوابگاه تقریبا خالیه :) اتاق هشت نفره الان فقط در اختیاره دو نفره! البته بچه ها از هفته بعد کم کم پیداشون میشه....
از آخر هفته دیگه دوباره اتاق قراره شلوغ بشه. دلم براشون تنگ شده. از ترم بالایی ها شنیدم که دانشگاه بی حاشیه ست و قرار نیست شلوغی های اخیر تاثیری روی روند کار اینجا بزاره... ظاهرا دانشجوهای بی سر و صدایی داریم. جای شکره...
کاری ندارم اصل این شلوغی ها درسته یا نه اما میدونم که دانشگاه جاش نیست. اومدم که درس بخونم، رشد کنم که بعدش بتونم درست و حسابی مستقل بشم. هیچم تمایلی ندارم همین ترم اول با با چیزای دیگه قاطی بشم.
اتاق این دو هفته انقدر ساکت بوده که فکر کنم وقتی دخترا برگردن یکم طول بکشه دوباره به شلوغی شون عادت کنم. اما بازم دلم اون شلوغی رو میخواد. من چند سال تمام، همه ارتباطم با هم سن و سالای خودم محدود به چند ساعت مدرسه بوده. الان این تایم زیاد کنار هم سن های خودت باشی واقعا برام جالبه. همه براون عجیب بود که چرا این بیست روز فرجه رو خونه نمیرم....
راسته واقعا از خونه فراری ام. نه اینکه با خانواده مشکلی داشته باشم یا نخوام کنارشون باشم نه!
فقط اینکه من خیلی زیاد تو خونه بودم. حالا وقتشه یکمم دور بودن از خونه رو تجربه کنم.
انگار از این مدلی زندگی کردن خوشم میاد. دور هم بودن و سر یه سفره غذا خوردن واقعا با صفاست اما یه وقتایی واقعا دلم میخواد خارج از برنامه باشم. یهویی نصف شب پاشم غذا درست کنم یا ناهار رو ساعت 11 بخورم. یهویی بزنه به سرم برم بیرون یه هوایی عوض کنم. چیزایی که تو خونه در دسترسم نیست و نمیخوامم توضیح بدم چرا....
بهرحال تلاشم اینه که بعد از تموم کردن دانشگاه و چند سالی کار کردن مستقل بشم. نزدیک خانواده اما توی یه خونه جدا. یه دفعه ای نمیخوام کاملا از خونه جدا بشم این حماقته. و ازدواج....
ترجیح میدم یه چند سالی رو اونطوری زندگی کنم بعد به ازدواج فکر کنم. الان هنوز کوچیکم و البته میفهمم که معیارهام داره تغییر میکنه. درست تر و دقیقتر دارن میشن....
اووووو خیلی طولانی شد. از متن طولانی خوشم نمیاد چون میترسم حوصله سر بر باشه و کسی نخونه پس...
مراقب خودتون باشین و از زمستون لذت ببرین...
(حال ویرایش ندارم غلط هاش رو ببخشین لطفا!)
